Tijdens de zesde Nacht van de Literatuur werden de schrijvers Tommy Wieringa, Auke Hulst en Tobi Lakmaker geïnterviewd door Tyche van Bommel. Deze Nacht van de Literatuur vond dit keer plaats op slechts één locatie: de grote bibliotheekzaal in het Eemhuis.

Uitverkocht
De editie van 2021 was enkele maanden eerder voorafgegaan door een ‘Avond van het Boek’ (zie terugblik op zaterdag 13 maart 2021) met Marieke Lucas Rijneveld, Hanna Bervoets en Tim den Besten. Daar mochten vanwege corona nog geen bezoekers live bij aanwezig zijn, maar bij de Nacht van de Literatuur was publiek weer welkom. Met honderd bezoekers, de maximale bezetting met anderhalvemeterrichtlijnen, was de bibliotheek ‘uitverkocht’.
Ceremoniemeesteres Karin Horst van de Bibliotheek Eemland stelde de schrijvers voor, waarna de auteurs een fragment voorlazen uit eigen werk. Daarna kwamen de interviews.

Robotdochter
Auke Hulst (1975, Hoogezand-Sappemeer) brak in 2012 definitief door met zijn autobiografische roman Kinderen van het Ruige Land (inmiddels twintigste druk), over een gezin van vier kinderen op het platteland van Noord-Groningen. Zijn nieuwe boek, met de opmerkelijke titel De Mitsukoshi Troostbaby Company, komt op 23 november 2021 uit. Interviewster Tyche had het boek echter al mogen lezen. Dan ontstaat een ongemakkelijke situatie; praten over een boek dat nog niemand heeft kunnen lezen is tasten in het duister. Waar gaat het over? Ja, over verlies, schuld en ouderschap. Over een sciencefictionschrijver die in de nabije toekomst een robotdochter koopt om het verlies van een ongeboren kind goed te maken. Tyche en Auke spraken ook over verlating: “Elke vorm van verlating is beladen.” En over Oost-Groningen, dat bosrijk en zowel vertrouwd als bedreigend is. Toen Auke daar onlangs liep, vroeg iemand hem: “Kan ik u helpen?”. Hij hoorde eigenlijk: “Donder op!” Auke: “Willen helpen? Ik geloof er geen fluit van. Ik ben een ‘outsider’ en wordt verstoten. Als ik naar Amsterdam reis, ga ik ‘naar huis’.”

Studies, bijbaantjes, Ajax
Tobi Lakmaker (1994, Amsterdam) debuteerde in februari van dit jaar met het boek De geschiedenis van mijn seksualiteit, een autobiografisch werk dat loopt van zijn zeventiende tot zijn drieëntwintigste levensjaar. De rode draad: zijn zoektocht naar houvast en het wegvallen daarvan, de grenzen van gender, het verlies van zijn moeder. Maar het gaat ook studies, bijbaantjes en Ajax. Sommige thema’s voelen loodzwaar aan, maar toch hoopt Tobi dat er ook gelachen kan worden om zijn boek. Het interview richtte zich lange tijd op de persoon Tobi, meer dan op zijn boek, waarop Tobi stelde: “Het is niet altijd mijn taak om het allemaal uit te leggen, alles over gender.” Tyche vroeg of Tobi eenzaamheid herkent bij anderen. Tobi: “Mensen gaan schrijven omdat ze in contacten mogelijkheden laten liggen; schrijven gaat makkelijker.” In het volgende boek van Tobi (een gepassioneerd Ajax-supporter) zal voetbal centraal staan, beleefd vanuit een jonger persoon.

Kauwtjes doodschieten
Tommy Wieringa (1967, Goor) brak in 2005 door met Joe Speedboot. Daarna volgden bestsellers als Caesarion, Dit zijn de namen en De heilige Rita. Zijn nieuwste boek is Gedachten over onze tijd, een bundeling essays. Tyche begon het interview over de verhouding tussen mens en dier. Tommy is van mening dat mensen geen empathie hebben aangaande dieren. Hij vertelde over een jachtpartij die hij verstoorde. Hij vindt jagers kinderachtig: “Die mannen van middelbare leeftijd in camouflagekleding, die kauwtjes doodschieten”. Tommy toonde de jagers dat de aangeschoten kauw nog leefde: “Ze belden de politie, want ze voelden zich door mij bedreigd.” Wie is verantwoordelijk voor het doden van dieren? Hij ziet een keten van mishandeling van dieren, ook in slachthuizen. Iedereen vertegenwoordigt een deel van de keten, niet van het geheel.

Vanaf september is Tommy gestopt met het schrijven van columns voor NRC. Hij gaat weer aan een roman werken. “Een roman is zoiets bijzonders. Om zo onervaren te zijn, dat is het fijnste gevoel dat er is. Met een roman ben je een eeuwige leerling.”

Soms lukt het
Tussen de interviews door waren er optredens van de ontroerende Emma Lou en haar gitarist, en de boeiende gedichten van Twan Vet, de nieuwe stadsdichter van Amersfoort. We sloten de avond af met vragen vanuit de zaal, waarbij nogmaals duidelijk werd hoe sterk de auteurs van schrijven houden. Tommy Wieringa: “Ik word wel steeds strenger. Ik probeer gevoeliger te worden, ik wil steeds eerlijker schrijven. Ik hou van schrijven, vanaf m’n twaalfde zet ik zinnetjes op papier. Het is een wonderlijk bestaan, soms lukt het.”

Verslag: Guido de Wijs & Jelmer Soes
Foto’s: Bram Oosterhuis